من پسر، آفرینش شده ام اولین فرزند زرتشتم آتشین از لبهای تعلق و هستی ، تورا گریسته ام در این تلخ اندوه ...

این سرفه را از شلمچه به ارث برده ام از گازهای اکسیده وخردل ، همیشه از خودم می پرسم آنهمه کودک مرده چگونه رستاخیز شده اند کدامین گور یارای تحملشان بود مرده شور ببرد هیکل قابیل را ، از شیمی به آغوشم کشیدی تف به این آندهای برهنه که جهان را از باکره گی گریخت حتی هدای مرا، آن طفل که کینه ی تفنگ را به دوش انداخت .

دیروز سنگ را گریسته بودم امروز باستانی ام در یک بنای بمباران...

شلمچه را خدای دیدن نیست

شلمچه را میل روییدن نیست

ولی امروز قانای تو را مه گرفته است آه ای هدای بارانی، بارانی ات را بپوش همان کهنه دلق پاره،باران بدجور می بارد چتری نیست کلاهی نیست لباس گرمی هم؟؟؟

آسمان در رجز خوانی این ابرهای تیره این ابرهای بمب آلود،کاری نمی کند جز استخاره با بمب با باران ،بمباران، دامنت را بگستر ای دختر نجیب...آدامست را تف کن بر چهره ی آدم برفی...

من مانده ام و این ابرهای نازا بر آسمان چروکیده شهر و دلی پر از شهاب سنگ...

من پدر، آفرینش شده ام خمیر مایه ام در دست توست خیلی شبیهم به آن پسر قلماسنگ، به آن دختر بطری به دست؟ می شناسی ام شناسنامه ندارم شناسنامه دارم اسمم را خط زده اند از صحنه ، هنوز تنم بوی سوتک خمپاره و چاشنی می دهد بوی استشمام،بوی خون وآوارگی...

من آواره ای بی اصل و نسبم، نسبم می خورد به اسماییل، شاید به یک قوچ در کوههای قوچان یا به تپه ای در سوسنگرد یا به لاله ای در دامان دالاهو؟؟؟

خوب نمی دانم پدرم کیست؟آدم یا نوح موجودیت، یعقوب یا یحیی قرمطی؟

کس و کارم در حلبچه و شلمچه جان دادند که امروز قانای تو...

رو سفید بشوی دختر! برایت یک جفت کفش کتانی پاشنه بلند گرفته ام یک دست لباس تور، به آن گلهای ارکیده کوک زده ام که سفید بخت شوی عین فاطمه...

من درتو مریمی قدیسه می بینم که آبستن هزار عیسای ناصری است...

"من آخرین فرزند زرتشتم"

(از: حمزه اولاد)